Dlaczego nasz biwak nazywa sie Trójka? Razem z naszym bratnim szczepem, po raz pierwszy wybraliśmy się na biwak. Gdy dojechaliśmy na miejsce po tak ‘długiej’ podróży do Orangeville, rozpakowaliśmy się, a wędrownicy poszli wykopywać samochód z dostawą jedzenia, który się zakopał w błocie. Wrócili brudni, ale uśmiechnięci i byli gotowi do cichego kominka (nie mogliśmy śpiewać głośno...bo zuchy spały...).

POBUDKA, jak to zazwyczaj na biwaku bywa, trzeba kiedyś rano wstać. Smaczne śniadanko już zjedzone, po nim mile przywitaliśmy naszego komendanta biwaku, druha phm. Marcina Rewkowskiego. Patrole po 3, meldują gotowość na zajęcia. Pierwsze zajęcie -rozgrywki XV wieku. Jako wędrownicy mieliśmy szanse pokazać jakie mamy pomysły i wykorzystać informacje, które były nam wręczone. Jak możemy siebie i innych nauczyć. Każdy patrol miał jakiś inny temat z historii XV wieku i musiał przeprowadzić swoja grę żeby każdy patrol na końcu pokazał ile sie nauczył w jak najszybszym terminie. Nasze wspaniałe małe zuchy miały Mini-Olimpiade, którą wędrownicy świetnie przygotowali i przeprowadzili. Po zakonczeniu olimpiady dla zuchów, wędrownicy zaśpiewali piękne piosenki wędrowniczkom. „Patrole proszę rozszyfrować ten tekst...” -OBIAD GOTOWY! Mniam... A po obiedzie:
-Wędrownicy...widzicie ten biały domek?
-Ledwo co druhu!
-Wspaniale, bo tam się spotykamy, patrole proszę trzymać 50 stóp dystansu pomiędzy soba! Do zobaczenia!
Wszystkie patrole wyruszyły, prawie wszyscy sie zgubilismy... ale znaleźliśmy się... i dalej przeszliśmy na drugą wyspę, gdzie zaczęliśmy śpiewać i omawiać różne tematy. TOR PRZESZKOD! Kanadyjscy skauci wybudowali, a polscy skautci używali. Pomiędzy patrolami były wyścigi - kto pierwszy skończy. Gratuluje patrolowi „ Trzech Muszkieterów i Gosia” za zwycięstwo. Nasz komendant i oboźny też chcieli się czuć „młodzi” więc daliśmy im szanse żeby spróbowali tak trudny i długi tor. Druh H.O. Szymon Sekściński wygrał. GRATULACJE. Po powrocie do głównego budynku –zuchy i wędrownicy –GŁODNI...po raz kolejny zjedli...ale wszystko takie smaczne że szkoda nie jeść! Mniam. Po pysznym posiłku, zagraliśmy w bardziej spokojną grę „Czas”.
-WEDROWNICY potrzebuję was... pst...to i to...i wtedy tak...i potem to...
Druhna Malwina przybiegła do nas i powiedziała co trzeba zrobić dla zuchów, i od razu przebraliśmy się w mundury i wyruszyliśmy na zewnątrz aby zuchom zrobić „Olimpijski Chrzest”, wręczając im nagrody za ich mini Olimpiade. Niestety ale juz dzień dobiegł końca i czas był na ognisko Po ognisku czas na poczestunek...smacznego...i...DOBRANOC WEDROWNICY...

POBUDKA....ahhh czy te pobudki się nigdy nie skończą? Przecieramy oczy ze śpiochów i modlitwa witamy nowy dzień. Czas na śniadanie a po śniadaniu Apel, i kontynuacja naszej gry „Czas”. Przerywamy naszą grę na szybkie pakowanie i sprzątanie... a teraz... na świeże powietrze...,dwie drużyny gotowe do gry AMERYKANSKIEGO FOOTBALLU. Hut hut... Mrówka leży, nadal jest przytomna, na szczęście. Anioł nad Mrówką czuwa...ale jednak głowa strasznie boli...OJJJJJ...
APEL W PELNYCH MUDURACH ZA 3 MINUTY! Patrole wraz z zuchami zameldowali gotowość. Zuchom były wręczone sprawności „Olimpijczyk/olimpijka”. Druh Marcin pogratulował patrolowi „Trzech Muszkieterów i Gosia” za wygraną punktacje podczas biwaku.

Spakowaliśmy zuchy, rzeczy wnieśliśmy do autobusu i teraz nasza cała wyprawa jedzie do Kościoła Sw. Maksymilliana Kolbe na Msze.

Dziękujemy całej komendzie -za tak wspaniale harcowanie, druhowi Marcinowi za ułożenie doskonałego programu, druhnie Pyzie i druhowi Janowi za przepszyne jedzonko, oraz druhnie Malwinie za wczesne pobudki!!!
P.S. Dlaczego nasz biwak nazywał się trójka...to tylko nasza...tajemnica....którą może kiedyś wam...zdradzimy...ale wątpię!!! 

Czuwaj,
Sam. Małgorzata Nakoneczna
Patrolowa „Trzech Muszkieterów i Gosia”